R.I.P. Jason Afdrukken E-mailadres
Geschreven door Administrator   
zondag, 02 december 2012 21:07

Lieve Jason, het moet nu zeven jaar geleden zijn dat ik jou lobola kwam aanbieden. Dat moet een moeilijke week geweest zijn voor jou. Ik vroeg jou om één van je kostbaarste schatten los te laten, je dochter. Niet alleen dat! Je moest haar prijsgeven aan een ander continent, Europa. In het volle besef dat je haar slechts af en toe zou weerzien in Afrika. En dus ook in het volle besef dat je latere kleinkinderen, Kate en Ben, ver weg van jou zouden opgroeien. Jij houdt van je kinderen en van je kleinkinderen. Dat is een hoge prijs om iemand te vragen. En ik was ervan overtuigd dat ik nooit voldoende koeien in ruil zou kunnen aanbieden. Maar ik heb je nooit horen klagen.

 

En vandaag moeten wij jòu loslaten. En dat doet evenveel pijn als jij toen moet gevoeld hebben. Maar om nog even op die lobola terug te komen. Wat ik niet besefte, was dat het contract - naast het basispakket - ook enkele gratis opties bevatte. Behalve Christy kreeg ik er ook een fantastische mama, broer en papa bij. Die laatste, dat ben jij.

 

Maar het beeld van jou dat ik voor altijd wil meedragen en hier vandaag wil delen is niet alleen dat van een goedhartige en vrijgevige schoonvader. Ik zal je altijd herinneren als een mede-ontdekkingsreiziger die dag aan de Groenvlei in het Goukamma Nature Reserve bij Sedgefield. We waren met de familie op vakantie in Knysna. Ik wilde graag de zeerobben bewonderen en de hoogste duinen van het land beklimmen. En jij wou graag mee. Want je houdt net als ik van de natuur. Ik voelde me Stanley, gestuurd door de Koning der Belgen om Donker Afrika te verkennen. En jij was dokter Livingstone, I presume? Pun intended. Jij houdt van zulke puns. En ik ook.

 

Het zou een korte wandeling worden, vroeg in de ochtend, vòòr het warm wordt. We zouden vertrekken aan het Groenvleimeer maar we vonden zelfs het startpunt van de route niet. Volgens onze miniscule kaart was het slechts twee minuten stappen tot het strand. Van daaruit misschien een kwartiertje tot de delta van de Goukamma rivier. Eerst liepen we langs de oever van dat meer en onze schoenen zonken weg in het drassige gras. Na een halfuurtje door de brousse te klouteren, keerden we terug naar het beginpunt want we zaten schijnbaar fout. Op de terugweg vonde we dan toch het juiste pad en we begonnen te klimmen. Kort erna zag ik voor het eerst in mijn leven een wilde slang, een puff-adder die lag te zonnebaden midden op het pad. Nog hoger hingen er grote spinnewebben tussen het struikgewas maar jij liep er rustig doorheen. Je wuifde ze weg met je cowboyhoed, alsof het geen gevaarlijke dieren waren maar jij jouzelf gewoon wat koelte toewuifde. Toen we na een uurtje bovenkwamen op de duin, was de zee nog steeds niet te zien. Alleen maar méér duinen met struikgewas en een smal zandwegje. Op dat ogenblik begon het me te dagen dat de "2 m" op de kaart niet "2 minuten" betekende, maar wel "2 mijlen". Komende uit een land met het metriek stelsel, had ik daar niet aan gedacht.  Nu zaten we pas in de penarie! Als we al een vol uur nodig hadden voor die eerste 2 mijl, hoe ver zou de rest van het traject dan wel niet zijn? We hadden wel een drinkbus water mee. Maar geen eten. Alleen twee appels en twee zakjes AIM-poedertjes van mama. Hyper-fiber met karamelsmaak... Daar hield jìj wel van, maar ikke niet. En hoe moesten we ons nu gaan oriënteren  in die Gramadulas? De struiken waren hoog, nog groter dan jij. Hier en daar vormden ze zelfs een arcade of een tunnel van kronkelend groen en stekelig bruin. En het paadje was ook al niet erg zichtbaar; gewoon wat méér zand en iets minder struiken. Onze kaart was klaarblijkelijk waardeloos. Jammer, want ik hou van kaarten en jij ook. En intussen was het ook al schroeiend warm geworden op die zandvlakte. Gelukkig hadden we nu uren tijd om te praten over politiek, want daar hou jij van en ik ook. Na nog een uur wandelen zagen we eindelijk de zee. Een prachtig zicht trouwens. Ik kan het iedereen aanraden. En nog wat uren later bereikten we de monding van de Goukamma rivier, in het gezelschap van een paar strandgangers. Om aan de overkant te raken moest iemand met de kano naar ginder peddelen, een veerpont terugtrekken en dan de rest van de groep laten oversteken. Kortom, een echt avontuur zoals Stanley en Livingstone het beleefden! Het was een belevenis om nooit te vergeten.

 

Vandaag vinden we geen woorden om te beschrijven hoe hard we jou gaan missen tijdens dat soort avonturen. Daarvoor kon ik ook al bij jou terecht: woorden... Jij houdt van taal en boeken. Net als ik. Blijkbaar houden we van dezelfde dingen: van Christy, van Kate, van Ben, van mama, van de rest van de familie, van Afrika en Europa, van de natuur, van puns, van kaarten, van woorden, van taal en van boeken. Behalve dan van hyper-fiber met karamelsmaak.

 

Na ons vermoeiende avontuur aan de Groenvlei hebben we die nacht goed geslapen. Vandaag slaap jij alleen verder, mijn compagnon-de-route. Slaapwel, Jason. Slaapwel, papa.